Bu gün Samsung Genoa telefonum elime ulaştı. Telefon ilk olarak gerçekten ince ve hafif. Bunun yanında dokunmatik ekran olduğu için ekranı geniş bu da iyi bir şey tabi. Özelliklerini sıralama gibi bir niyetim yok, klasik özelliklerini her yerde bulabilirsiniz. Ben madde madde kendi düşüncelerimi ve kullanma fırsatı bulduğum bir kaç telefon ile karşılaştırmasını yapmayı düşünüyorum. Öyle de yapacağım. (:

• Daha önce iPhone, Nokia 5800, Htc’nin bir modelini (aklıma gelmedi) kullanma şansım oldu. Bunlar dokunmatik ekranlı telefonlar eğer Genoa’nın dokunmatik ekranlarını bunların ekranları ile karşılaştıracak olursak iPhone ve Htc kadar olmasa da Nokia 5800′ın ekranından iyi olduğunu söyleyebilirim. Daha hassas yapılmış.
• Fiyatını da aklımızdan çıkarmadan karşılaştırmalar yapmamız lazım çünkü fiyatına göre özellikleri zaten çok iyi. Kamera çözünürlüğü 1.3 mpx olduğu için yukarıdaki telefonlar kadar iyi olmasa da işinizi görecek kadar fotoğraf ve video çekimi yapabiliyor. (Yakında fotoğraf ve video örnekleri paylaşacağım.)
• Ses kalitesi gayet iyi, önceki telefonumda ki konuşurken ses alamama sıkıntısından sonra ilaç gibi geldi. Müziği dışarı verirken ve ya paketten çıkan klasik kulaklıkla dinlerken gerçekten memnun kalacaksınız. Çok müzik dinleyen biri olarak tatmin oldum.
• Bunun dışında bataryası kaç saat dayanıyor gibi ayrıntıları ilk günden denemedim. Ama burayı güncellerim bir ara. (:

• Kart ve ya batarya değişimi için arka kapağı çıkarmanız lazım, hafıza kartı için yanda bölme var. Arka kapağı çıkarmak tam bir işkence, çok uğraştım ve kırmadan açmayı başardım. Daha kullanışlı bir şey yapsalardı çok daha iyi olurdu diye düşünüyorum.
• Telefonda toplam 6 tuş var bunların 3 tanesi ön yüz de, bir tane sol tarafta ses açıp kısmak için ve diğer ikisi de sağ tarafta bunlar da telefon kilidi ve fotoğraf çekimleri için. Yanlardaki tuşlar çok kullanışlı olmuş.
• Bu telefona özgü olmamakla beraber tüm Samsung telefonları için bir önerim var. Telefonun şarj ve kulaklık girişleri çok kullanışsız oluyor. Takıp çıkarmalar sırasında çok rahat bozulabiliyorlar, bunlar için yeni bir şeyler yapılması gerekiyor. Mutlaka!!!
• Tam yukarıdaki maddeyi yazdıktan sonra telefonun en üstünde bir de normal kulaklık girişinin olduğunu gördüm. Hemen bir kulaklık denedim ve “Budur!” dedim. Çok sevindim… (:
• Dokunmatik ekranında ki hassasiyetin iyi olduğunu söylemiştim ama bu hassasiyeti “sürükle-bırak” konusunda çok iyi değil.
• Bluetooth ile bir dosya alırken alım işlemini onaylamak için (bir kaç yerde daha gördüm) “tamam” yerine “tmm” ve bir de “seçenekler” yerine “scnklr” gibi bir yazı yazılmış. Hiç hoş bir görüntü değildi. Keşke normal yazılsaydı…
• Mp3 çok iyi çalıyor ama flv desteklemiyormuş. Bunun dışında kendi videoları mp4 formatında kaydettiği halde bilgisayardan gönderdiğim mp4 videoları oynatmayı başaramadım.
• Kutunun içinden usb kablo çıkmaması kötü olmuş. Keşke olsaydı.
• *Telefon elimden fırladı ve yere çakıldı (valla istemeden oldu) ama hiç bir şey olmadı. İlginç ama çizilmedi bile. Tabi zamanla kendini gösterecek sorunlara neden olduysa bilmem. (:

Şu anda gördüklerim bunlar. Tecrübelerimi bu yazı altında güncellemeye çalışacağım. Ben şu anda gayet memnun bir durumdayım. Bir de elim alıştığı zaman sorun kalmayacak gibi…

(Ek: Telefonun teknik detayları için buraya bakmanızı öneririm.)

Güncelleme (06.05.2010): 1 Ay sonra yazdığım diğer Samsung Genoa yazım. Yukarıda tamamlanmamış bölümler orada tamamlandı.

Zaman hızla akıyor diyoruz ya, gerçekten de öyle. Kendi domainimle yazmaya başlamamın üzerinden 2 yıl geçmiş. Yani 3. yaşından gül alacak yarından itibaren. Aslında 3. yaşı oluyor değil mi? Neyse bu yaş olayı her zaman karışık olmuştur zaten. (:

Geçtiğimiz yıl “1 Yıl Olmuş, Pek de İyi Olmuş” diye başlık atıp yazmışım. Ama bu sene o kadar hızlı geçti ki bir şey yazmak aklıma gelmemiş. Bu yüzden blogumdan özür diliyorum. Ama gönlünü almasını bilirim ben Güzel bir tema aramaya başlıyorum. Yeni yılda yeni bir tem hediyem olsun. (:

Neyse 2 haneli yıllarda da böyle güzel samimi yazabilme dileğiyle. Blogu okuyan okumayan ama en çok yorum bırakan arkadaşlara teşekkürlerimi sunuyorum. İyi ki yazıyorum. (:

Final haftası da geldi-gitti. Bu günlerde çevrede sürekli keplerle dolaşan öğrenciler görüyorum. Mezunlar…

Her biri ayrı bölümden ayrı zorluklarla (!) mezun olmuş, hayata atılmışlar. Artık gerçek hayat onları bekliyor. Mühendislik fakültesinde olduğum için mezun olanlar da mühendis adayları oluyorlar. Yani zamanında zorunlu stajlarını yapmış, iş tecrübesi edinmiş kişiler. (!)

Acaba, kaç tanesi okuldan sonrasını düşünerek erkenden iş hayatına atılmaya kalmış? Kaç tanesi stajı sadece yapmış olmak için yapmayıp, staj yaparken iş çevresi edinmiş, belki ilerisi için iş görüşmesi sözleri almış? Kaç tanesi bölümü ile ilgili çalışma alanlarını tam anlamıyla, gerçekleriyle araştırıp yapmak istediği şeye karar vermiş? Karar verdiği alanda kendini geliştirmiş?

Maalesef yakınımda ki mezunlar ve konuşmalarını duyduğum mezunların %80′i bu saydıklarımın (aslında herkesin bildiği şeyler) hiç birini yapmamış, sadece şu anda mezun olmuşlar. Ne yapacakları bir iş belli, ne bölümleri ile ilgili bir çevreleri oluşmuş ne de kendi alanlarını önceden belirleyip o alanda gelişme göstermişler. Yani albenileri olmayan kişiler olarak iş hayatına girmeye hazırlanıyorlar. Acaba ne kadar başarılı olacaklar?

Okurken yapmaları gerekenleri şimdi iş hayatında yapmaya başlayacaklar. Önce bir alan belirleyecekler, belki o alanda gelişmek için eğitimler, sertifika programlarına katılacaklar. Düşük ücretler ile iş yaşantısını öğrenip kendilerini kanıtlayacaklar. Çünkü daha önce bir tecrübeleri yok, karşıda ki kişiye bir şey veremiyorlar. Tüm bunları yaptıktan sonra gerçek birer mühendis olup iş yapmaya başlayacaklar. Yani okuldan sonra 1-2 yıl daha öğrencilik hayatı yaşamak zorunda kalacaklar.

Şu anda mezun arkadaşlarımız çok fazla. Ben daha 2. sınıfı bitirdim belki yanlış düşünüyorum ama öğrenci dediğin henüz okurken ilerisini düşünmeli, kendini iş yapmak istediği alanda (illa okuduğu bölüm olacak diye bir şey yok) geliştirmeli, diplomasını eline aldığı zaman hemen birileri ile görüşüp iş hayatına atılabilmelidir. Yoksa üniversiteden mezun olup bir de hayat üniversitesinden mezun olmak zorunda kalacaklar. Bu da tamamen zaman kaybı demek oluyor.

Üniversite okurken kendini geliştirme konusunda yapacaklarının sınırı yok. En büyük fırsatlar okurken eline geçer. Bir kaç bölüm hariç üniversite okumak gerçekten çocuk oyuncağı gibi bir şey. Öyle herkesin dediği gibi “okumak gerçekten zor” diye bir şey yok. Hem okulda başarılı olup hem de geleceğe hazırlanmak hiç ama hiç zor değil.

Bir yerden başlayıp artık hayata atılma vaktidir. Yoksa okulu bitirdikten sonra çevrenizdekiler “bilgisayar mühendisliği okudu ama hala boşta” gibi şeyler diyerek hem sizi hem de okuduğunuz bölümü küçümseyeceklerdir. Ama emin olun bilgisayar mühendisliği okuyup hala boşta olan “o” kişiye okul hayatında kaç sertifika programına katıldığını, kaç seminer de dinleyici olduğunu sorarsanız size aval aval bakacaktır. Bu konuda biraz daha fazla düşünüp erkenden karar vermenin zamanı geldi diye düşünüyorum. Lütfen biraz mantıklı düşünüp ona göre hareket edelim.

Geçtiğimiz günlerde Sinan Ata‘nın Türkiye operasyonu için başına geçtiği studentSN sitesinin bir ilanını friendfeed’ de gördüm. İlanı Sinan Ata adına Erhan Erdoğan göndermişti. “studentSN bloggerini arıyor” diyorlardı. Tabi ben o sırada İstanbul’da Web günlerinden çıkmış arkadaşlarıma gidiyordum. Arkadaşlarımda da internet olmayınca ilk gün ilanı görmemişim. Dün akşam da bir yere gidip yemek yerken internete girdiğim zaman ilanı gördüm ve hemen “like” edip unutmamak için köşeye aldım. Bu gün ise (şu anda) başvurularda Sinan Ata’nın da dediği gibi ürün ile ilgili düşüncelerimi bir kaç paragraf ile yazıp neden bu işe aday olduğumu belirtmek istiyorum.

Diğer başvuran arkadaşlardan en büyük farkım studentSN’ e 2007 yılı sonlarında üye olmam. Tabi daha Facebook fazla bilinmediği için sosyal ağlar adına bir patlama yaşamıştı o zamanlar. Çok konuşulmuştu. Neyse açıkçası o zamanlar sosyal medya kavramı pek olmadığından öyle ortamları sevmezdim, fazla ilgilenmedim. Şu anda ise orda yazmak için gelişmelerini inceledim.

studentSN adından anlaşıldığı gibi sadece öğrencileri hedefleyen bir ürün. Sadece Türkiye bazında düşününce bile neredeyse 2,5 milyon kişi demek. Sadece bir kesime odaklanmış olması da başarısında ki en büyük etkendir diye düşünüyorum. Bunun dışında site içerisinde üyeler tarafından samimi bir ortam oluşturulmuş, yani biraz kullandığınız zaman çevrenize ki insanlarla ilişkilerinizi güçlendirdiğiniz zaman gayet sıcak bir alanda olduğunuzu anlıyorsunuz ne de olsa sınıfınız. (: Tahminimce kurucularının da amacı sınıf ortamını oluşturmaya çalışmak.

studentSN’in Facebook’dan (çünkü rakip olarak kıyaslanabilecek tek yer) en büyük farkı zaten sadece öğrencilere hitap ediyor olması diyebiliriz. Bunun dışında şirketlerin projelerde karşılarında ki en önemli sorun olan gelir modelinde de farklılıklar var. Facebook klasik reklam tarzında başlayıp maalesef öyle devam etti. Bu gelirle masraflarını karşıladığından bile şüpheliyim. Ama studentSN sürekli internet kullanıcıları için “Top-up” kontör kartları uygulaması ile çok farklı bir gelir modeli uygulama başlattı. Bu sayede site üzerinden daha ucuz fiyatla cep telefonlarına ve sabit telefonlara mesaj gönderebiliyor yine kontör karşılığı oyunlar indirebiliyoruz. Bunun farklı örnekleri mutlaka vardır ama Türkiye de bir ilk olduğunu düşünüyorum. Özellikle ucuza sms özelliği çok güzel düşünülmüş çünkü bilgisayar başındayken başkalarına telefondan mesaj yazmak gerçekten çok zor (:

Bunlar herkesin gözü önünde olan şeyler, sadece bunları düşününce bile studentSN’ in şu anda olduğundan çok daha iyi yerlere geleceğini düşünüyorum. Geçen yıl aldığı 500.000$’lık yatırımı da boşuna almadı (:

studentSN bloggeri olmak istediğim için demiyorum ama gerçekten önü açık bir proje, çok iyi yerlere gelecektir, hele Türkiye bu kadar sosyalleşmeye açken başarısız olma olasılıklarını düşünemiyorum…

Şimdi de “Neden ben?” sorusuna cevap vermeye çalışayım. İlk başta söylediğim gibi gayet eski üyelerdenim (: Bu bir özellik değil aslında çünkü aranan özellikler “Sosyal medyayı etkili kullanma ve blogger olma” ama yine de ek puan getirebilir. Neredeyse 4 yıldır bloggerim diyebilirim. Mutlaka bunun acemilik dönemi, öğrenme aşamaları falan var ama o zamandan bu zamana gerçekten çok büyük, birçok kişinin yaşayınca şaşkınlıkla karşıladığı şeyler yaşadım. Her türlü blog alanında, topluluğunda yer almaya çalıştım. Biraz abarttığımı düşünebilirsiniz ama gerçekten birçok kişini tahmin ettiğinden fazla tecrübeliyim bu konuda. Bunun dışında son 1,5 yıldır ciddi anlamda yazmaya çalışıyorum (çalışıyorum çünkü öğrenme daimi süreçtir). Hayatımı bilgisayar+internet üzerine kurma isteğimi beni az çok tanıyan herkes bilir. Bu isteğin verdiği azimle her alanda yer almaya çalıştığım da aşikâr.

Blog yazarı olup da “sosyal medya” kelimesini bilmeyen yoktur sanırım. Sosyal medya şu anda friendfeed, twitter, facebook dersem çok fazla yanılmış olmam. Bunun dışında tüm dünyanın aktif olarak kullandığı daha onlarca servis var tabi ve hepsi de ayrı ayrı önemli yerler. İnternet şirketleri başta olmak üzere herkes kendisi hakkında söylenenleri takip etmeli, yorumlara, şikâyetlere özellikle internet üzerinden yapılanlara çok özen göstermeli sürekli takip etmelidir. Şu anda aslında studentSN de tam olarak bunu yapmayı hedefliyor. Ben de sürekli bir internet kullanıcısı ve blogger olduğum için sosyal medyada yer almak zorundayım ve alıyorum. Kısaca sosyal medyayı da çok aktif kullanıyor ve sık sık takip ediyorum. Genel anlamda birçok kişi, kurum ve kuruluş hakkında haberleri, yenilikleri ilk duymanın verdiği zevki yaşıyorum. Bu da sanırım studentSN in aradığı özellikler içinde oluyor.

Yani hem blogger olmanın hem de sosyal medyayı takip etme çabalarının bana verdiği yetkiye dayanarak studentSN bloggeri olmaya adayım diyorum.

Saygılar…

Dün (26 Mart) Yıldız Teknik Üniversitesinde bilişim kulübünün düzenlediği “Web Günleri” isimli seminere katıldım. Kocaeli’ den geldiğim ve tam olarak yerini bilmediğim için o meşhur “Yıldız Yokuşu” denen ölüm yokuşunu yürüyerek çıkmak zorunda kaldım. Hava az yağmur+rüzgârlı olmasına rağmen terledim.

Sonunda üniversiteyi buldum ama seçimlere yaklaşıldığı için güvenlik çok aşırı arttırılmış, olaylar engellenmeye çalışıyordu. Bu yüzden de güvenlik görevlilerine web günlerine geldiğimi anlatana kadar canım çıktı. Sonunda kimliğimi rehin bırakıp girebildim.

En erken gelen olduğum için boş boş dolandım, sadece öğrencilere ait olan internet kullanımından yararlanamadığım için içimden konuştum(!). Salonun önünde beklerken ilk olarak Metin Kahraman geldi, konuşmacı olacaktı ve inanılmaz ama ben tanıyamadım onu, sonradan hatırladım ama ilk görünce konuşmadığım için sonra da konuşamadım. (:

Sonra millet gelmeye başladı, konuşma biraz rötarlı başladı. E-tohum projeleri sırayla geldiler ve hep beraber çok keyifli bir sohbet yaşadık. İnternette şirketleşmenin aşamalarını çok güzel anlattılar, konuştular dinledik. Sonra ara verdik dışarıda da sohbetler devam etti…

Programın ikinci yarısında Bloglar konusu vardı. Konuşma için Devletşah, M. Serdar Kuzuloğlu, Arda Kutsal, Mert Erkal ve Ersan Özer çağırılmıştı. Konukların isimlerinden çok keyifli olacağı belliydi. Sohbet bloglardan para kazanmadan tutun da blog yazarlarının zorluklarına kadar her yerde dolaştı. Çok ama çok eğlenceli bir sohbet oldu. En güzel yerlerinden biri Devletşah hanımın blogunun hikayesini anlatırken “Kocam da dâhil her şeyim blogum sayesinde var” sözü milleti kırdı geçirdi tabi sonra aslında blogunun kocası sayesinde olduğunu itiraf etti.

M. Serdar Kuzuloğlu da blogundan blog yazmaktan söz etti. Yıllarını teknoloji içerisinde geçirdiği için çok büyük bir bilgi birikiminin olduğunu ama bunu hiçbir yerin (Doğan, Doğuş gibi…) kullanamadığnı söyledi, bu bilgilerini blogundan paylaşacakmış ama yavaş yavaş. Bu arada Televidyon’ da izlediğim programında çok iyi konuştuğu dikkatimden kaçmamıştı ve canlı canlı konuşmalarını dinlerken de o ilginç tarzına biraz daha hayran oldum. Adam çok hoş konuşuyor ya (: …

Arda Kutsal’da çok eğlendi ama çok sıkılmış görünüyordu. O sırada bilerek ve ya bilmeyerek çok güzel bir haber yakaladım. Blograzzi yakında bir proje olacak diye söyleniyordu. Aslında “Blograzzi ilk başta blog olarak başlayacak” dedi ama devamı gelmedi. Heyecanla bekliyoruz.

Mert Erkal Problogger olmayı anlattı. Blogdan nasıl para kazanacağını herkese göstereceğini anlattı. Burdan çok derin anlamlar çıkarıldı ama bakalım sonu ne olacak. Ama anladığımız kadarıyla şu anda kazanıyor…

Erhan Özer ise Arda Kutsal, Devletşah hanım ve Mert Erkal’ ın söylemek istemedikleri paraları ile dalga geçiyordu. Friend Feed hastası olduğunu itiraf etti.

Böyle eğlence dolu bir gün geçirdikten sonra şu anda Esenler’ de arkadaşlarımın evindeyim. Hafta sonunu burada geçirmeyi düşünüyorum, benimle görüşmek isteyen varsa beni kaçırmasın. İnternetim yok ama en kısa sürede evime döneceğim…

Eğlenmeye otobüste başlamıştık. İzmit merkezden hareket eden otobüste önce Recep İvedik 2 izlemeye başlamıştık ama müzik isteyenler daha çok olunca müzik çalmaya başladı. İsmail Yk çalmaya başlayınca isyan etmeye başladılar. Müzik de kapatıldı ve kızlardan biri sahneye atladı, eline aldığı mikrofon ile şarkı söylemeye başladı. Mikrofon bozuk olduğu için olsa gerek ses kötü çıkıyordu ama gayet iyi eğlendik. Ne de olsa parasını vermiştik eğlenmeye çalışıyorduk (:

Kanal D binasının önünde otobüs durdu. Hep beraber medyayı eline alan Doğan grubunun araçlarını saymaya başladık (star tv, cnn türk, milliyet, kanald, posta…). Sonra güvenliğin yanına gidip Tc kimlik numaralarımız ile beraber sıra beklemeye başladık. Öğrencileri almadan şu sözleri söyledi “Programa zaten gireceksiniz bir sorun yok ama ne olur çişinizi yapın” direk olarak bunu söyledi. Herkes ilk şokunu burada yaşadı tabi. Sonra 2′li gruplar halinde içeri almaya başladılar. Ellerimize birer Disko Kralı davetiyesi verdiler, 2 kişilikti. Sonunda binaya girebildik. Güvenlik kemerimize kadar metalleri çıkarmamızı istedi ve güvenlikten sonra herkes tuvalete gidiyordu. Sonra salonda her üniversiteden öğrencinin beklediği salonda beklemeye başladık. Çok kalabalıktı herkes bir yerlerde oturmuş bekliyordu. Yavaş yavaş içeri almaya başladılar. Üniversite üniversite içeri giriyorduk ama neye göre üniversiteleri alıyorlar kimse bilmiyordu. İçeride rahat oturmak çok önemli olduğu için herkes erken girmeye çalışıyordu ama maalesef kayırma vardı gibi.

İçeri girdiğimiz zaman tribünler dolmuş bize yerdeki minderler kalmıştı. Minderlerde oturmak da tam bir işkenceydi. 2. kayırma da burada bayanlara yapıldı. Sahneye yakın rahat yerlere hep bayanlar alındı boş olan yerlere gitmek istediğimizde izin verilmedi. Çok kötü bir durumdu “hani eşitlik!“. İçerde sıkış tıkış oturmaya başladık. Her gelen öğrenciye yer bulabilmek için fazlasıyla sıkışmıştık ki küçücük salonda 750 kişi vardı. Oturma yerlerini düzenleyen adam da güvenlik görevlisi gibi ilk olarak çiş mevzusunu açtı. “Ne olur çişinizi yapın” diyordu (: …

Sahne bizim şansımıza değişik dizilmişti. Her zaman ki yuvarlak masa yoktu bu yüzden biraz kötü oldu konuklara uzak kaldık. Sahne görevlisi pankart getirenlerin pankartlarını kontrol etti neye göre bakılıyordu bilinmez ama bazı pankartları topladılar.

Program başlamadan önce Okan Bayülgen geldi. Bazı açıklamalar yapmaya başladı. Sahnede konuklar hazır başlayacakları için bizden “sakın yeni gördüğünü belli etmeyin vuuuuv falan yapmayın” dedi. Sonra program gidişatını anlatmaya başladı, kim gelecek ne olacak falan dedi. Program Yusuf Hayaloğlu vefat ettiği için duygusal olacaktı, Okan da “program duygusal bir program olacak” deyince herkes “aaaa” yaptı. Bunun üzerine Okan “tamam merak etmeyin ben her 15 dakika da bir size pipimi göstereceğim” diye bir espri patlattı ki ortalık yıkıldı. Sonra minderlerde oturanlar için “ayaklarınız kıçınıza kaçabilir ama bir şey yapamayacaksınız ona göre” diye uyarıda bulundu ve maalesef haklıydı. Tabi bunlar sahne arkası siz bilmezsiniz (: …

Sonra hep merak ettiğim o “son 10 saniye” diye bağıran kadın bağırdı ve herkes beraber 10 dan geriye doğru saymaya başladı ve programa giriş yapıldı. Programa ilk olarak Yusuf Hayaloğlu’nun yakın arkadaşlarını çağırdı. Bunlar Onur Akın, Yavuz Bingöl, Selda Bağcan, Suavi ve ne alakası var çözemedim ama Kıraç’tı. Diğer dörtlü hep beraber şarkılar falan söylerken Kıraç hep dışarıda unutuldu. Ahmet Kaya ve Yusuf Hayaloğlu anıldı. Zamanında yapılan haksızlıklardan dolayı duyulan üzüntüler falan dile getirildi. Anlayacağınız Okan’ın da söylediği gibi tam komünist bir program oldu. Şarkılar, canlı yapılan düetler çok güzeldi. İlk bölüm gayet zevkli geçti. Sadece o bölüm bile programa bedeldi diyebilirim.

Sonrasında Galatasaray yöneticilerinden Abdurrahim Albayrak konuk olarak geldi. Son zamanlarda internette elden ele dolaşan videoları hakkında konuşuldu. Videolarda kendini kaybettiğinden falan söz edildi, başarılar ile dolu hayatını anlatan belgesel yayınlandı. Maçlarda, konuşmalarda ki heyecanını ağlamalarını gösterdiler. Çok eğlenceliydi ama nerdeyse programda da ağlayacaktı.

Albayrak da gidince yerine yılların eskitemediği 75 yaşında ki Fikret Hakan geldi. Muhteşem bir sinema dersi verdi diyebilirim. Hayatından kesitler sunuldu, filimler de ki komik sahneler gösterildi. Çektiği 250′ye yakın filmden konuşuldu. Üst üste çekilen filmlerin Türk sinemasını bu hale getirdiğini anlattı. Gerçekten muhteşem bir sohbet oldu. Okan Bayülgen’nın seri sorularına sıra geldi. Sorulardan birinde maddi durumu soruldu, buralara nasıl geldiğinden söz etti. O sırada Fikret Hakan şöyle diyordu: “Ben hiç baba parası yemedim, beni annem büyüttü“. İşte burası benim için kopma anıydı. Tam bunu söylediği anda bir kahkaha attım ki Okan da dahil herkes bana baktı. O anda yakaladığım espriyi maalesef kimse anlamamıştı ama gerçekten çok komikti. Çok ciddi bir anda olduğu için Okan da sadece bana bakıp sırıtmıştı (o da az çok anlamıştı). Neyse fazla bozuntuya vermeden devam edildi ve sinema dersinden sonra Fikret Hakan programdan ayrıldı.

Fikret Hakan’dan sonra Elif Çağlayan ve Yasemin Alkaya yeni çekilen Yaşam Arsızı filmi hakkında konuşmak için geldiler. Elif Çağlayan’ın gerçek hikâyesinin anlatıldığı film eğer söyledikleri gibiyse gerçekten izlenmeye değer bir film olmuş. Okan şöhreti sevmeyen Elif Çağlayan’ı da baya bir övdü (övülmeyi hak ediyordu).

Arada da Umut Kaya şarkı söyledi ve program sonunda da Cenk Tevetoğlu çıkıp çok güzel bir parça söyledi ve albüm yapmayacağını bu şarkılarını da internetten sadece kimsesiz çocuklar için yaptıklarını belirtti, takdir edildi.

Program bununla beraber bitti, Disko Kralı’nın arkasında yer alan Seda Sayan sahnesine gittik, ona da konuk olduk (:

Sonrasında Taksim’e gidip eğlendik.

Çıkarılacak dersler :

-Okan Bayülgen’in jenerik müziğini dikkate almamız gerekiyormuş. Orda şunları söylüyor. “Senden önce başkaları geldi buraya, kimsenin geri dönemediği eğlence treninin ilk yolcusu değilsin nede son olacaksın. Dikkat et çok heveslisin ama bende son bulacaksın. Dediği gibi gerçekten çok büyük hevesle gittik. Ama program başlamadan önce de dediği gibi ayaklarımız bir yerlere kaçtı resmen. Oturma planı berbat olduğu için çok yorulduk, öldük bittik.

-Reklam araları dışında ayağı kalkamadığımız için kesinlikle giderken çok rahat bir şeyler giymek lazım. Örneğin tişört ve pijama muhteşem olur. Çünkü dışarısı ne kadar soğuk olursa olsun o spotlar yüzünden pişiyorsunuz.

-Maalesef giden çok olduğu için güvenlik görevlisinden Okan Bayülgen e kadar herkesin triplerine katlanmak zorundasınız. Ona da dikkat etmek lazım.

-Mutlaka ama mutlaka reklam aralarını ve program başını çekmek için kamera götürün çünkü fotoğraf makinesi maalesef çok işe yaramıyor.

-Minderlerinizi kaptırmamaya dikkat edin (:

-Şansınıza farklı bir sistem gelmemişse ister istemez eğleniyorsunuz. Ya da parasını verdiğiniz için eğlenecek bir şeyler buluyorsunuz.

Yani büyük bir hevesle gittik eğlendik ama televizyon başında izlemek daha zevkli bunu bilerek gitmeden önce bir daha düşünün. Ama sırf meraktandır ki Beyaz Show’a gitmek için ayarlamalar yapılıyor. Üniversiteye geldikte buralara gitmedik dememek için (:

Benim şimdilik aklıma gelenler bunlar. Hala çok yorgun olduğum için aklıma gelenleri ekleyeceğim.

Hayatıma yön vermeye gidiyorum…

Cumartesi günü İstanbul’ a gitmeden önce yazmıştım bunu. Cumartesi ve pazar günleri bu konu üzerinde konuşuldu, tartışıldı ve bir sonuca vardık. Şu andan itibaren üniversite 3. sınıf başlayıncaya kadar arada kalan süre içinde yani 6-7 ay gibi bir sürede çok ciddi bir çalışma temposuna giriyorum. Bu temponun en üst seviyede seyretmesini istedim, istedim ki neler yapabileceğimi gösterebileyim.

Bu süre zarfında hem kendi mi geliştirmiş olacağıma hem de isteklere cevap verebilir bir seviyeye gelmiş olacağıma inanıyorum. Tabi her şeyin ilacı zaman yine bizlere neler olacağını gösterecek.

Kendime gerçekten güvendiğimi ve bana güvenenleri de mahcup etmeyeceğimi çok rahat söyleyebilirim. Umarım her şey istediğimiz gibi olur.

Söyleyebileceğim tek şey inanmak. Eğer inanıyorsanız zaten başarmamanız için hiçbir sebep yoktur…

Bugün cuma. Haliyle cuma namazı da vardı. Evimizin yakınlarında ki camiye gidince kapının önünde gelen giden herkese selam veren bir adam gördüm. Şık giyinmiş, taranmış gelen herkesi selamlıyordu.

Sonra duvarlarda ki afişleri görünce durumu anladım. Bizim mahallenin muhtar adaylarından biriymiş. Muhtar adayımız her şeyi yaptıktan sonra normal olarak halkın içine girip onlarda iyi bir izlenim uyandırmaya çalışmış ve bence çok iyi yapmış. En azından ne derece samimi olduğunu göstermiş oldu.

Şu seçim döneminde parti adaylarının yapmadığı şey kalmadı, her biri ayrı bir yerde atıp tutuyor, topladıkları insanları yalanlarına inandırmaya çalışıyor (şahsi düşüncem). Bir yerlerden buldukları telefon numaralarımıza istemediğimiz saçma sapan reklam mesajları gönderiyorlar ve daha birçok nedenle canımı sıkıyorlar.

Bu kadar nahoş görüntü arasında bu gün o muhtar adayını görünce içim bir hoş oldu. Umarım iyi olan kazanır…

26 Ocak da bilgisayarımı garantiye gönderdiğimi yazmıştım. İlk uzun ayrılığımız olmuştu. Ama artık kavuştuk, o sapasağlam elime ulaştı ve çok güzel işlemeye devam ediyor (: …

Garantiye asıl gönderme nedenim adaptörünün kendiliğinden bozulmasıydı. Hiç bir anlam verememiştim ondan sonra da aşırı ısınmalar başlamıştı, ekran gidip geliyordu, bilgisayardan çıkan ses artmıştı. Neyse işte orijinal adaptörün bulunmasının zor ve pahalı olduğunu öğrenince garantiye göndermeye karar vermiştim. Böylece genel problemlerden de kurtulabilirdim.

Ve şimdi bilgisayarım yepyeni bir adaptör ile daha sessiz ve düzgün çalışıyor. Yani genel sorunların hepsi çözülmüş bana ulaştırılmıştı bilgisayar. Bu yüzden önce Asus garanti servisine teşekkür ediyorum. Sonrasında şikayetlerimi bildiriyorum:

-Öncelikle sağlam gönderdiğim çantamın kargo nedeniylemi bilmem ama arkası kesilmiş, bunu sorunca da çanta ile ilgili bir garanti yok diyorlar. Şaşırdım bundan sonra çantalara da garanti vermeleri lazım bence.

-Kendi telefon numaram ile arkadaşımın numarasını vermiştim istenen numaralara. Bana ulaşamazlarsa arkadaşımı arayacaklardı ama beni hiç aramadan arkadaşımı aramışlardı ve sonra beni aramadılar. Ben onlara ulaşmaya çalıştım. (Henüz tamir aşamasında aradılar Asus servisinden, Teknosa ile ilgili değil)

-Bilgisayarımın kart okuyucusunu bozmuştum, belki yaparlar diye sorunlar arasına ekledim ama yapmamışlardı. Arama nedenleri de oydu zaten. “Kart okuyucu kullanıcı hatası olduğu için ücrete tabi tutulacaktır, yapmak ister misiniz” diye soruyorlardı ve ücret 120$. Yani çoklu bir kart okuyucu alıp kullanmak daha mantıklı, bu kadar pahalı olmasına anlam veremedim. Şikayetim parası.

Her ne olursa olsun yinede bilgisayarım sapasağlam elime ulaştı çok mutluyum. Allah bir daha yokluğunu göstermesin. Onsuz günlerimde ellerin Hp,Toshibalarına muhtaç oldum değerini daha çok anladım…

Sınav haftasının sona ermesiyle birlikte bende internetin başına geçtim. Son zamanlarda fırsat olsa da yazsam dediğim bir şeyi yazmak istedim ve yazmaya başladım. (:
Murat Yılmaz Yıldırım; Kendileri Düş Sokağı Sakinleri adlı gurubun solisti, gitaristi falan olurlar. Gerçkten yanık dediğimiz bir sese sahiptir. Zaten düş sokağı sakinlerini bilmeyen yoktur galiba çünkü “Kan Revan İçindeyim” adlı parçalarını bilmeyen yoktur. Neyse benim söz etmek istediğim parçası ise “Adsız” isimli albümünden “Adsız Özlem” isimli parçası. İlk olarak yakın arkadaşımdan dinlediğim parçayı çok beğendim -kendisi de güzel çalıp söylüyordu- hemde şarkı zaten muhteşem. Sonra orjinalini dinledim ve ayrı bir hayran oldum. Evimize taşındığımızdan beri en çok dinlenen parça olarak listemizde 1 numaraya yerleştirdim. Ev arkadaşlarımın da diline dolandı …
Şarkının bir güzel yönü de Murat Yılmaz Yıldırım’ın sanatçı yeğeni Ece Minar ile yaptığı düet. Düet gerçekten çok güzel olmuş, yeğeninin de sesi fena değilmiş İlk dinlediğinizde çok cırtlak gibi gelebilir ama gerçekten muhteşem uyum yakalamışlar bence …

Neyse ben dinliyorsam beğeniyorsam sizin de dinlemeniz lazım Aşağıda bu parçanın klibini izleyebilirsiniz … Bu arada klip de çok hoş olmuş. Tam düş sokağı sakinlerine yakışır bir klip …

Murat yılmazyıldırım – Adsız Özlem